Tijdloze Grand Cru

28/03/2018 - Château Franc-Mayne in Saint-Emilion is een beetje zoals Picasso: beide kennen meerdere periodes. Het geld circuleert, wijnmakers volgen elkaar op, maar de Grand Cru blijft.

Om maar de laatste 50 jaar onder de loep te nemen, eerst was er de periode van négociant Theillasoubre (tot in 1984), vervolgens was er de AXA periode (tot in 1996), dan was er de periode van Georgy Fourcroy (van 1996 tot 2005), een tijd waarin ik het wijnhuis beter leerde kennen. En vervolgens was er de periode van Laviale-Van Malderen die het zopas van de hand deden en verkochten aan de Parijse zakenman Jean-Pierre Savare.

Elke nieuwe eigenaar wil zijn stempel drukken

Bij elke overname, natuurlijk, verslaggevers als we zijn, ‘gingen we kijken wat er te bekijken viel’.

Sommige van de eigenaars investeerden in extra technologie in de vinificatieruimtes, andere in wijntoerisme, nog andere deden vrijwel niets. Momenteel lijkt het erop dat het nieuwe team, onder leiding van mevrouw Cazeneuve, de ‘wijngaarden willen herstructureren’.

Want ja, zelfs voor een Saint-Emilion Grand Cru kan het nodig zijn dat de wijngaarden onder handen genomen worden!

Het lijkt erop dat ik er een parodie van wil maken, maar dat is niet zo, toch niet helemaal, want ik wens Franc-Mayne niets dan goed.

Het enige wat ik niet goed begrijp is dat een domein, eens het uitgeroepen is tot Grand Cru, voor altijd een Grand Cru blijft, terwijl het regelmatig van eigenaars verandert, van dagelijks beheer, commerciële keuzes, wijnbouwtechnieken, manieren van vinificatie enzovoort.

Culinaire vergelijking

Even een culinaire vergelijking, al bij al een domein dat niet zo ver van wijn verwijderd ligt. Wanneer een chef van een sterrenrestaurant weggaat, worden de sterren opnieuw in vraag gesteld. Het volstaat niet dat een restaurant een goede ligging bezit, ook de keuken moet op niveau zijn. Waarom wordt dat niet doorgetrokken naar de Grands Crus ?

Uiteindelijk zorgt de wijnmaker ervoor of een wijn groot of goed is, want het is hij of zij die er het potentieel weet uit te halen, toch?

Uiteraard wens ik het nieuwe team van Château Franc-Mayne het allerbeste. Ook wens ik dat voor ons, want niemand wil een Saint-Emilion Grand Cru kopen die zijn geld niet waard is, enkel voor de vermelding op het etiket.

www.chateau-francmayne.com

Voor andere “Opinie” artikels klik hier

Geef een reactie