La Déchirée – de cuvée!

21/06/2017 - Verbazing alom : te midden van een wijnproeverij bij Jean-Claude Masson, de man die jacquère tot iets geniaal omtovert, serveert hij me zijn cuvée La Déchirée*.

De scène speelt zich af begin mei in zijn kelder in Villard, in de regio Apremont. Vlakbij is er nog een ander gehucht of lieu-dit: Le Reposoir. Van ‘repos’ (rust) is er weinig sprake bij Jean-Claude, deze wijnbouwer die niet kan stilzitten. Hij is ontzettend gedreven en wil het continue beter doen. Hij wil de beste wijnen van de Savoie maken met het emblematische druivenras van de streek: jacquère. Een druivenras dat vaak misbruikt wordt, op zoek naar enorme opbrengsten. Niet hier, want hier geldt In vitro qualitas. Daarom wellicht ook dat zijn wijnen richting Canada, de Verenigde Staten en Japan geëxporteerd worden.

Vlak nadat hij aan Evelyne Léard-Viboux en mezelf zijn instapgamma had voorgesteld (afijn zo noemt hij zijn cuvées Nicolas en Lisa, genoemd naar zijn kinderen), wijnen die reeds vele producenten van Apremont doen blozen, werd hij ietwat mysterieus: ‘Dit hier is iets heel apart.’ Ik kon er niet aan doen, maar opeens moest ik aan de film Les Tontons Flinguers denken en de scène aan de keukentafel: https://www.youtube.com/watch?v=btIkYYTFqDQ.

Niets bizar in deze wijn, alhoewel. Jean-Claude verduidelijkt: ‘Het is een wijn afkomstig van een enorm steile helling van de lieu-dit Villard, met een zeer arme bodem. Het eerste jaar dat ik deze wijn vinifieerde verliep de gisting zodanig traag dat ik dacht dat er nooit een einde aan ging komen. En wanneer de gisting eindelijk afgelopen was zei ik aan mijn echtgenote: “Verscheurend, om dat te maken”. Vandaar de naam van deze wijn: La Déchirée.’ 

Een rijke wijn van een arme grond 

Zeer paradoxaal en vaak waar, een wijn die van een arme grond komt maar ontzettend rijk is. De La Déchirée van 2015 biedt qua geur een mand boordevol gekonfijte citroenen en kruisbessen. Ook de smaak is onwaarschijnlijk complex voor zo’n jonge wijn: peper, gerookt, mineraal en met een behoorlijk vette toets. Nochtans blijft de wijn fris tot en met het einde, met knapperig fruit om in te bijten.


Opgelet, want deze wijn doet het nog beter wanneer hij in een karaf wordt overgegoten en niet te koud geserveerd wordt. Veel te veel wijnen op basis van jacquère worden monddood gemaakt door ze te koud of zelfs ijskoud te serveren.
Met een andere cuvée, de Coeur d’Apremont, gingen we richting 2010. Niet alleen wist deze wijn de tijd te trotseren, hij werd er zelfs beter van! De zuren zijn mooi opgenomen in het geheel, met mooie accenten van honing, kweepeer en peer die opduiken. Het lijkt wel of dit druivenras een andere dimensie bezit. Even dacht ik aan chenin … waar Jean-Claude heel blij om was, aangezien hij een groot liefhebber is van Savennières.

Vreemd is dat nog een andere cuvée, La Centenaire 2014, me eerder aan een Sancerre van een silexbodem deed denken. Nog een andere, La Dame Bise, voerde me naar de Elzas richting een riesling. Om maar te zeggen dat jacquère meerdere stijlen in petto heeft.
Op voorwaarde uiteraard dat deze druif goed opgeleid wordt, keurig gesnoeid, verzorgd en de opbrengst beperkt blijft. Jean-Claude heeft duidelijk andere ambities dan wijn maken voor bij de kaasfondue …

Leve jacquère, maar dan rijp!

Maar even terug in de tijd. Jean-Claude is vandaag de 4e generatie Masson op het domein dat ongeveer 9 ha wijngaarden telt. Het is een wijnbouwer met een gezonde dosis zelfspot, plagerig en tegelijk met beide voeten op de grond, maar ook iemand die heel erg openstaat voor wat er elders in de (wijn)wereld gebeurt. Hij is zeer nederig tegenover de natuur (niet moeilijk, tegenover de Mont Granier. En zeker niet wanneer die onlangs weer startte met afbrokkelen) maar ook zeer fier op zijn werk: ‘Wanneer een wijnbouwer niet fier is op wat hij doet, waarom zou hij dan wijn maken?’
Wat het werk zelf betreft verzekert hij dat er geen vaststaand recept bestaat, alles wordt opnieuw in vraag gesteld al naargelang het wijnjaar. Elk jaar opnieuw is het ploegen, zwoegen, keihard werken, met een flinke dosis geduld en de nodige voeling.

Jean-Claude Masson houdt van interactie. Wanneer hij zijn wijnen voorstelt, doet hij dat in een volgorde waarvan hij alleen het geheim kent. Hij gaat zelfs vaak terug naar dezelfde wijn. Hij proeft samen met ons, maar zegt niets. Het is zijn fonkelende blik die vraagt wat we ervan vinden. Dus waarom zouden we aarzelen om te zeggen wat we denken? Soms is hij het ermee eens, soms ook niet. Hij argumenteert, en wij ook. Bij elke uiteenzetting komen we een beetje meer over de wijn te weten. Beurtelings vloeien daar musicale of culinaire allegorieën uit voort. Stimulerend en heel uitdagend.

Deze man van de dialoog is ook een man van de overtuiging. Raak niet aan zijn jacquère! Recent nog durfde een collega-wijnbouwer te zeggen dat dit druivenras een van de voornaamste problemen was van de Savoie. Jean-Claude heeft het hem nog steeds niet vergeven: ‘Dat een journalist dat zegt, na een teleurstellende wijnproeverij of uit onwetendheid, tot daar nog aan toe. Maar een wijnbouwer van de Savoie, kom zeg!’
Maar wellicht had men het niet over dezelfde jacquère. Want beste wijnliefhebbers, let op voor de bleke en magere imitaties, muziekstukken die niet af zijn, geesteloze en vage melodieën. Kies daarom voor de échte muziek van Apremont, die van Masson. Verscheurend en oorverdovend mooi, La Déchirée …

Hervé Lalau

*La Page Déchirée is de Franse benaming van deze rubriek – de ‘verscheurde pagina’, vrij vertaald.

Voor andere “Opinie” artikels klik hier

Geef een reactie