Hoe gaat het met Seyssuel ?

07/02/2018 - Niet minder dan 15 domeinen hebben tot op vandaag opnieuw geïnvesteerd in Seyssuel, deze heuvelachtige wijnstreek die dateert van in de Romeinse tijd en waar een van de mooiste wijnen van de noordelijke Rhône vandaan kwamen, tot wanneer de phylloxera zijn intrede deed. Maar wat is de stand van zaken vandaag?

20 jaar na de eerste heraanplantingen, op het moment dat het wijngaardareaal meer dan 35 ha telt en de wijnbouwers een officiële aanvraag hebben ingediend om bij de herkomstbenaming Côtes-du-Rhône aan te sluiten, is het tijd voor een eerste balans.

Côte-Rôtie bis ?

Gezien de nabijheid maar ook de identiteit van de producenten, die voor het merendeel afkomstig zijn van naburige herkomstbenamingen, is het haast onmogelijk om geen vergelijkingen te trekken met Côte-Rôtie voor de rode wijnen en Condrieu voor de witte.
De eerste vergelijking lijkt ons het meest toepasselijk. Ten eerste omdat Seyssuel voorheen gewoonweg deel uitmaakte van de Côte-Rôtie (de wijnen ervan noemden ze destijds ‘les vins d’Ampuis’ of ‘vins de Vienne’). Vooraleer de phylloxera deze wijnstreek decimeerde, telde die meer dan 300 ha. Ten westen van de rivier werden er opnieuw wijnstokken aangeplant, terwijl er aan de oostelijke zijde gekozen werd voor andere gewassen of braakliggend land.
Er zijn bovendien grote gelijkenissen tussen de twee wijnstreken: dezelfde bodems (hoofdzakelijk schist met mica), dezelfde hellingsgraden, dezelfde liggingen (meestal zuidoost), dezelfde druivenrassen, dezelfde wijnbouwpraktijken (steunpalen, hoge aanplantingsdichtheid).
Wat Seyssuel en de Côte-Rôtie écht scheidt is de Rhône en een klein deel van een meer dan 2000 jaar oude gemeenschappelijke geschiedenis, want wanneer er wijnstokken in Seyssuel stonden aangeplant op het moment dat de herkomstbenaming Côte-Rôtie in 1936 werd bekrachtigd, dan had Seyssuel er ongetwijfeld deel van uitgemaakt. Het verbaast eigenlijk dat de wijnbouwers van Seyssuel vandaag niet eisen om bij Côte-Rôtie aan te sluiten (herinner u de uitbreiding van de herkomstbenaming Saint-Joseph in 1969, die van 6 naar 20 gemeenten overging). Maar misschien wensen hun collega-wijnbouwers van Côte-Rôtie dat helemaal niet. De geschiedenis heeft vaak zo zijn redenen, wat de concurrentie dikwijls niet weet.

De vergelijking met Condrieu op gebied van witte wijnen is minder relevant. De bodems van graniet bedekt met zand en keien, eerder zure bodems, zijn zeer verschillend. Zo ook de wijnen.

De wijnen als bewijs

Ter illustratie van deze inleiding, vier wijnen die we ter plaatse selecteerden: twee witte wijnen op basis van viognier en twee rode op basis van syrah.

Les Vignobles de Seyssuel – Sixtus (blanc) 2013

Van hun 2 ha viognier gericht naar het zuiden, maakten Les Vignobles de Seyssuel (alias Louis Chêze, Georges Treynard en de gebroeders Marthouret) een droge witte wijn die onwaarschijnlijk fris is. Totaal niet zwaar met indrukken van den en citroen, een wijn die perfect is om vandaag te drinken.
www.domainecheze.com/histoire-de-seyssuel
http://toutestvin.com/

Louis Chèze

Christophe Pichon – Cuvée Diapason 2015

Deze gereputeerde wijnmaker van Côte-Rôtie, Saint-Joseph en Condrieu is hier in Vienne de ‘jonge telg’ van het gezelschap, omdat Christophe Pichon een van de laatste wijnbouwers is die erbij kwam. Zijn viognier bezit alvast een zeer mooi evenwicht. Met zijn impressies van abrikoos en mango blijft hij trouw aan zijn druivenras, maar hij bezit daarbovenop een indrukwekkende levendigheid (door de schist of het basalt?). De 10 maanden houtlagering markeerden deze piepjonge en pas gebottelde wijn evenwel niet extreem. De wijn balanceert als een koorddanser tussen strak en vol, een spannende een mooie oefening, ook al is het beter om nog enkele maanden te wachten vooraleer er optimaal van te genieten.
www.domaine-pichon.fr

Yves Cuilleron – Ripa Sinistra 2014 en 2010

Nee, deze wijn van Yves Cuilleron heeft niets sinister, waarbij de Latijnse term Ripa Sinistra eenvoudigweg ‘linkeroever’ betekent. De versie van 2014 is heel open van geur en doet denken aan viooltjes en rozenwater. De smaak is vlezig en vol, en ook al komt het hout er in de finale goed door, het domineert niet.
Dezelfde wijn van 2010 bezit enkele toetsen van evolutie, maar beheerst. Hij is aantrekkelijk door zijn zacht accent van chocolade en zijn gerookte toets. Beide wijnen zijn even aanbevelenswaardig, in functie van het moment en/of het gerecht dat erbij geserveerd wordt. De eerste omwille van zijn fruitige en florale impressies, de tweede omwille van zijn breedte.
Hoge aanplantingsdichtheid: tussen 8000 en 10.000 stokken/ha. Productie: 3300 flessen. Al naargelang de wijnjaren wordt de wijn ofwel aangegeven als Vin de Pays des Collines Rhodaniennes of Vin de France.
www.cuilleron.com
www.dirkgrandry.com

Andere wijnen die we apprecieerden: Sotanum 2014 en Heluicum 2014 (Les Vins de Vienne), Lucidus 2014 (Michel Chapoutier), Viognier Cuvée Frontière 2015 (Julien Pilon) en Asiaticus 2013 (Pierre Gaillard).

Besluit

Seyssuel loont zeker de moeite. We wensen deze jonge historische wijnstreek dan ook veel succes, deze kleine rots (Saxeolum) die het hoofd moet bieden aan de golven van het succes en de hiërarchie. AOP, geen AOP ? Laat ons zeggen dat dit minder belangrijk is voor de wijnbouwers van Seyssuel die hun wijnen verkopen omdat ze gewoonweg goed zijn en er kwaliteit in het glas komt … eerder dan te moeten afhangen van de kredietwaardigheid van een herkomstbenaming.

Hervé Lalau

Voor andere artikels van ‘Op reis met IVV’, klik hier

Geef een reactie