Douro

Douro, dat is meer dan portwijn. Zo worden de droge wijnen van de regio, niet versterkt dus, almaar beter. En dat verdient een proeverij, waarvan u de resultaten hieronder kunt lezen. Maar eerst laten we onze proevers aan het woord over wat zij van deze regio vinden, ongetwijfeld een van de meest spectaculaire wijngebieden wereldwijd. Trouwens, wanneer vertrekt u?

De Douro van Inge

Ongetwijfeld is dit de mooiste wijnstreek ter wereld. De panorama’s, de sfeer, de ruimte, de gastvrijheid van de Portugezen … bijna onvoorstelbaar is het. En nochtans blijft de regio gespaard van de vele duizenden toeristen die zich nauwelijks buiten de stad Porto begeven. Het is ook een regio die zich perfect weet aan te passen aan de jongste trends op gebied van wijnconsumptie, een streek die vandaag fruitige en mooie droge wijnen aanbiedt waarvan het alcoholpercentage meer en meer onder controle gehouden wordt.

QUINTA-DE-LA-ROSA-Vale-do-Inferno-with-Douro-behind

De Douro van Marc

De vallei van de Douro spreekt tot de verbeelding, bijna fantasmagorisch is het. Ook wanneer andere wijnschrijvers de streek aanhalen, zien we de Douro onmiddellijk verschijnen, grillig en ongerept, gehuld in ochtenddauw alvorens de zon doorbreekt, zoals een romantische ets in pure Lord Byronstijl.
De soms geheimzinnige, soms uitbundige wijnen versterken deze magie.
Op een dag kom je aan in Pinhão en tijdens een rit langsheen de rivier kom je ogen te kort, souvenirs die nooit meer weggaan. Ondanks de pracht heb je moeite om je aan deze hersenschim te onttrekken, beelden die je ziel raken. Dit verwarrend gevoel van onduidelijkheid wordt extra versterkt door de wijnen, die nauwelijks een doorslagje zijn van dit subliem terroir. De druivenrassen zijn er niet vreemd aan, namen die weerklinken als een toverformule, als ingrediënten van een liefdesdrank waarvan één slok genoeg is om voor altijd van deze bijzondere streek te houden.
Elke geopende fles herinnert er opnieuw aan, ook na duizend andere bezochte plaatsen, aan het majestueze van deze vallei. Onmiddellijk zie je de wijngaard met zijn terrassen die weerspiegelen in de stroom, een parcours dat kan tellen als wijnaanzet …

Quinta-da-Foz-01-panoramic

De Douro van Bernard

Bedwelming, vervoering, ongeloof, allemaal indrukken die me telkens opnieuw overvallen wanneer ik de meest beroemde wijnvallei van Portugal bezoek.
De rivier, die oorspronkelijk van Spanje komt, loopt over ongeveer 200 kilometer vanaf de Portugese grens tot aan de stad Porto.
Hij stroomt tussen wijngaarden die in het fonkelende water lijken te vallen.
Deze ongerepte natuur doet hier en daar aan een maanlandschap denken.
De Douro blijft de getuige van de strijd tussen mens en rotsen. Deze meedogenloze bodem van schist moest worden stukgeslagen, verpulverd opdat er de onnavolgbare architectuur van terrassen en gradaties op zou kunnen gebouwd worden. Generaties wijnboeren hebben zich krom gewerkt om er wijnstokken op aan te planten, op flanken met hellingsgraden tot 70 procent! Zonder de contructies van de muurtjes te vergeten die alles bijeen houden, en dat tot 700 meter hoogte! Een wonderbaarlijk terroir.

Pessegueiro_Banner article Douro

De Douro van Jean-Michel

Ik heb het over een tijd dat Frankrijk het land was van de ‘cheap port’, de tijd dat ik portwijnen proefde zoals een actievoerder van Greenpeace van de jacht op walvissen geniet.
Maar een jonge vintage port, krachtig en monter, was voor mijn een revelatie. Ik wou en zou de regio van de Douro ontdekken, en wel meteen!
De beste manier, en de meest relaxte, is dit verbazingwekkend wijnlandschap aan te doen met de trein die de Douro helemaal volgt tot aan het einde.
Je vertrekt in het station van Porto, een stadsjuweeltje met prachtige azulejos, en springt vervolgens op de trein die traag als een schildpad en onderweg fluitend tot in Poucinho rijdt, net voor de rivier overgaat in de Duero. Onderweg geniet je van de duizelingwekkende flanken, spectaculair, met steile terrassen die door de mens gebouwd werden, aangeplant met druivenstokken op een bodem die zodanig hard is dat wijnbouwers er hun pikhouwelen op kunnen slijpen. Douro Superior, Cima Corgo en Baixo Corgo zijn de regio’s die je met een scherpe blik kunt ontdekken, een mix van geordendheid en wilde natuur. Een wijnstreek die zich laat gelden. Hier wordt een bezoek aan enkele quintas algauw een soort trekking.
De brandende zon, de hellende terreinen, het verplicht manueel oogsten, waarbij we ons kunnen voorstellen dat het werk als wijnbouwer hier allesbehalve makkelijk is.

Passadouro-14

De Douro van Daniel

Van zodra het woord Douro valt, rollen de woorden die iets superieur willen uitdrukken er meteen uit, als de finale van een feestelijk vuurwerk. Daar doet het mij het meeste aan denken. Het duizelingwekkende en verblindende, als een innerlijke maalstroom die je overvalt wanneer je naar een grandioos spektakel kijkt.

Ik maakte het mee op een avond in maart, toen we met de auto van de Dao kwamen aangereden en laat arriveerden in een grote pousada. Het was donker en ik had niets van het traject gezien omdat ik rustig mijn roes uitsliep van een jaén en enkele alfrocheiro-wijnen, geproefd bij Luis en Maria Luisa (Lourenço). Vroeg in de ochtend, eens de alcohol wat verdampt was, opende ik de luiken om te zien waar we gestopt waren: holala, wow, allemachtig, verdorie, wat is me dat! En dat waren de meest milde uitlatingen die mijn emotionele trance weerspiegelden en me onmiddellijk wakker schudden. Vanaf toen weet ik wat het stendhalsyndroom betekent, maar dan heel extreem.

CRASTO

De Douro van Hervé

De scène vindt plaats in een coöperatie van de Alto Douro, in 1988. Ik proef in stilte. Totale consternatie. Het is overduidelijk: alle wijnen zijn slecht. Niet alleen oninteressant, neen, gewoon slecht. Ze ruiken naar kool, zijn ranzig en soms azijnachtig. Sommige bezitten impressies van wijnsteen. ‘s Middags lunchen we in de kelder en krijgen we een andere wijn geserveerd. En daar, wonder boven wonder: hij is goed!

‘De wijn heeft eigenlijk zichzelf gemaakt. We wisten eerlijk niet wat dat ging geven. Maar aangezien jullie hier zijn, is dit de ideale gelegenheid om hem te proeven’, vertelde destijds de technisch directeur. Ik feliciteerde hem voor het risico dat hij genomen had en dacht bij mezelf: wel, mijn beste, hoe minder je aan de wijn komt, hoe beter!

Meer dan twintig jaar zijn er ondertussen voorbij en de wijnen die we dit jaar proefden zijn het bewijs van het fraaie parcours dat er is afgelegd. De Douro was natuurlijk altijd al mooi en het wijngebied was ook dan reeds spectaculair, maar wat de droge wijnen betrof, buiten enkele oude domeinen zoals Quinta do Côtto, Barca Velha of enkele portmerken die een beetje droge wijn voor de familie produceerden, zoals Cálem, was het vaak huilen met de pet op. Dus bravo aan alle Douro boys en Douro girls. Bravo aan zij die ervoor zorgden dat we onze vrienden-wijnliefhebbers met een gerust hart naar de Douro kunnen sturen voor iets anders dan port.

Voor meer “Dossier IVV”, klik hier

Geef een reactie