Boli-vinos

08/03/2017 - Bolivia is niet meteen het eerste land waar we aan denken als we het over wijn hebben. Nochtans was het onlangs in het nieuws …

Met zijn opvallend reliëf, twee gebergteketens van de Andes en een hoog centraal plateau, bezit Bolivia ook woestijnen en tropische regenwouden. Niettemin wordt er ook aan wijnbouw gedaan, meer bepaald in de hoger gelegen gebieden. Het land kan dan ook prat gaan op de hoogste wijngaarden ter wereld, op meer dan 3000 meter hoogte.

Officieel kent het land 3 grote wijnproductieregio’s of ‘valles’ (Tarija, Santa Cruz en Cinti), waarvan de grootste Boliviaanse wijnregio zich in de Valle Central de Tarija bevindt, niet ver van de grens met Argentinië (waar zich ook de grote gasvelden van het land bevinden). De onderverdeling in valleien doet denken aan het wijnlandschap van het naburige Chili, maar daar houdt het dan ook mee op: de laagste wijngaarden van de vallei liggen hier op maar liefst 1650 meter hoogte!
Bovendien correspondeert het concept niet meteen aan de Europese notie van een AOP. Zo liggen de 25 wijnproductiebedrijven van de ‘vallei’ verdeeld over 4 provincies.

3000 ha wijngaarden, maar niet allemaal voor wijn  

Bolivia werd net zoals zijn buurlanden in de 16e eeuw overheerst door de Spanjaarden, met inbegrip van de aanplant van Spaanse druivenrassen door de Jezuïeten in Tarija. Maar de oprichting van een wijngaard voor commerciële doeleinden vond veel later plaats: pas in 1925. En dan nog ging het belangrijkste deel van de druivenopbrengst naar de distillatie ervan. Bolivia produceert een sterke drank op basis van druiven die lokaal zeer populair is: Singani, een sterke drank die kan vergeleken worden met de Chileense of Peruaanse pisco.

Niettemin waagden ondertussen ook een aantal wijnproducenten hun kans, zoals Campos de Solana (het grootste wijndomein van het land), Kohlberg (waarvan de ugni op een hoogte aangeplant aan een Puligny doet denken, naar het schijnt), Bodega de La Villa en Casa Grande. Ondanks alles bedraagt de totale wijngaardoppervlakte niet meer dan 3000 ha.

Uitgestelde import

Waarom hebben we het vandaag dan over deze dappere wijnbouw, die zo goed en zo kwaad mogelijk aan de hoge UV-straling weerstaat (waardoor de schillen van de druiven snel beschadigd zijn), aan de koude op grote hoogte en de enorme droogte tijdens de zomer, zonder de insluiting van dit land te vergeten dat geen eigen zeehaven bezit, om nog maar te zwijgen over de consumptie die eerder laag is … Het is zo dat de uitvoerende macht in dat opzicht zopas draconische maatregelen nam.

Ondanks de kleine omvang van de wijnbusiness, besliste de Boliviaanse regering dat deze sector toch belangrijk genoeg is om alle buitenlandse druiven of wijn te verbieden die geïmporteerd worden gedurende de volledige periode van de oogst. Tot groot ongenoegen van president Evo Morales, voormalig vertegenwoordiger van het syndicaat van cocaboeren, die sedert 2006 in Bolivia aan de macht is, hadden nogal wat Bolviaanse wijnhuizen de gewoonte om druivenmost van grote producerende buurlanden te gebruiken. Op wie kunnen we vertrouwen, dat zelfs in een chavistisch land de lokroep van de winst de overhand krijgt op het nationaal geweten van links?

Hoe dan ook is dit een alternatief voor de lichtgeraakte wijnbouwers van het Franse zuiden die tankwagens met Spaanse wijnen op hun straten laten leeglopen, zonder dat de stroom van importwijnen vooralsnog lijkt op te drogen: zich in Bolivia installeren.

Hervé Lalau

Voor andere “Opinie” artikels klik hier

Geef een reactie